X
تبلیغات
رایتل
تاریخ : چهارشنبه 14 آبان‌ماه سال 1393 | 18:13 | نویسنده : مرجان

میکروسپوریدیا( Microsporidia) از جمله انگلهای یوکاریوتیک داخل سلولی اجباری است که قادر به تولید اسپور بوده و طیف وسیعی از مهره­داران و بی­مهره­ها را آلوده می­سازد.  

 

اولین بار در سال 1857 ، Nageli عوامل انگلی را در کرم­های ابریشم شناسایی کرد و آن­ را نوزما بومبیسیس( Nosema bombycis) نام نهاد. میکروسپوریدیا یکی از عوامل بیماری در گروه­های مختلفی از حیوانات می­باشد که برخی از آن­ها از نظر اقتصادی مهم می­باشند مثل حشرات، ماهی­ها، جوندگان آزمایشگاهی، خرگوش­ها و پریمات­ها و غیره. از طرفی میکروسپوریدیا ها در منابع محیطی عمومی مانند آبهای معدنی نیز یافت می­شوند. اولین مورد میکروسپوریدیازیس انسانی در سال 1959 گزارش شد و تا سال 1985 تنها 10 مورد عفونت انسانی میکروسپوریدیایی گزارش شده بود. در همین سال انتروسیتوزون بینئوسی ( Enterocytozoon bieneusi) از یک بیمار مبتلا به سندرم نقص سیستم ایمنی (AIDS) در فرانسه گزارش شد. پس از آن عفونت­های فراوانی از تمام نقاط دنیا گزارش شد و امروز به عنوان یکی از عوامل پاتوژن معمول در بیماران مبتلا به سندرم نقص سیستم ایمنی شناخته می­شود.

میکروسپوریدیازیس یک عفونت فرصت­طلب در میان افراد مبتلا به سندرم نقص سیستم ایمنی است و روز به روز تعداد موارد شناسایی شده افزایش می­یابد که به دلیل گسترش روش­های تشخیصی مناسب می­باشد. به گونه­ای که چند گونه جدید میکروسپوریدیایی از جمله انتروسیتوزون بینئوسی در سال 1985، انسفالیتوزون هلم( Encephalitozoon hellem) در 1991 و سپتاتا اینتستینالیس( Septata intestinalis) در 1993 در بیماران ایدزی شناسایی شد.

احتمالا بسیاری از عفونت­های میکروسپوریدیازیس انسانی منشا زئونوز داشته و از طریق آب آلوده به فضولات حیوانی منتقل می­شوند با این وجود انتقال انسان به انسان نیز توصیف شده است.

این عوامل اگر چه در میزبانان با ایمنی سالم به صورت خود محدود شونده می­باشند ولی در افراد مبتلا به سندرم نقص سیستم ایمنی به خصوص بیماران ایدزی می­تواند تهدید کننده حیات باشد.

از نظر اپیدمیولوژی میکروسپوریدیازیس انسانی در ایران (شهر تهران)، با توجه به مطالعات صورت گرفته توسط اینجانب حدود 23 درصد می باشد.



آرشیو مطالب
لینک های مفید
آمار سایت
تعداد بازدید ها: 183838

  • دانلود فیلم